Համո Սահյան. Մայրամուտ

Սարն առել վրան ծիրանի մի քող,Ննջում է կարծես ծաղկե անկողնում,Անտառն արևի բեկբեկուն մի շողԾոցի մեջ պահել ու բաց չի թողնում: Ժայռի ստվերը գետափին չոքել,Վիզը երկարել ու ջուր է խմում,Հովն ամպի թևից մի փետուր պոկել,Ինքն էլ չգիտի, թե ուր է տանում: Քարափի վրա շողում է անվերջՈսկե բոցի պես թևը ծիծառի…Կանգ առ, հողագունդ, քո պտույտի մեջԹող մայրամուտը … Շարունակել կարդալ Համո Սահյան. Մայրամուտ